یأس :میدونی‌ من برای این آهنگ باید بگم که من چند تا بیت براش عوض کردم. و دیدم که به حل واو هوای شعرم اصلا نمیخوره. ولی‌ وقتیکه برگشتم ایران خودم با سعید نشستم و این کارو ساختیم. همهٔ کسانی‌ که میخوان به معنی‌ واقعیی‌ خود کسی‌ کنن، یعنی‌ کسانی‌ که واقعا تصمیم قاطی‌ برای این کار گرفتن خیلی‌ خونسرد هستن. ولی‌ در دلشون غمگین. من سعی‌ کردم که در پینی اولی‌ که میشنوی اون خنسدری و اون غم رو برای شنونده تداعی کنم و یه کم که میره جلوتر آهنگ کم کم اوج میگیره میتون اوج عصبانیت کسی‌ باشه که می‌خواد این کارو انجام بده. ولی‌ بعدش یهو من خودمو به آهنگ میرسونم و شروع به خوندن می‌کنم. اگه دقت کرده باشی‌ توی این آهنگ من زیاد غمگین حرف نمیزنم. بلکه سعی‌ کردم که با نهایت جو بخونم که به جای اینکه شنونده بره تو فاز غم، سا ی کنه که از جاش بلند بشه و انرژی بگیر. و در قسمت آخر آهنگ هم نخواستم که شنونده رو به حال خود رها کنم. دوست داشتم که با یه لبخند نشون بدم که زیاد هم جدی نگیر. همینه که هست. چه غمگین باشی‌ چه نباشی‌ همینه که هست. پس زیاد هم نباید جدی گرفت. خلاصه که سعی‌ کردم که اینجوری آهنگ رو به پایان برسونم که بازم باید امیدوار بود. بازم باید جنگید.

آیا یأس تاحالا در موقعیتی قرار گرفته که به خود کشی‌ فکر کنه؟

یأس :هرگز. میدونی‌ به خیلی‌ بن بست‌ها رسیدم. خیلی‌ زیاد. ولی‌ من زیاد هم خود خواه نبودام. میدونی‌ چرا ؟ یه دلیل میارم و نمی‌خوام که این دلیل بیشتر از این باز بشه. من خودم قربانی همین اتفاق هستم و خودم دیگه هرگز به این حرکت حتی فکر هم نمیکنم. چون من خانواده دارم و به این فکر می‌کنم که اونا بد از رفتن من چه می‌کنن. و اینکه خود کشی‌ واسهٔ ما داره کسر شان. ما باید بجنگیم. تا به هدفمون برسیم. خیلیا بودن که در این مسیر به تنگنا‌هایی‌ رسیده بودن که شاید بعضی‌‌ها اگه در اون شرایط بودن خودکشی‌ میکردن. مثلا نلسن مندللا کسی‌ بود که ۲۵ سال زندانی بود توسط مردم سرزمینش. ولی‌ کوتاه نیومد و نه امید نشد و الان میبینیم که رهبر همون مللتی که ۲۵ سال زندانیش کردن.